Vandaag heb ik mij op het nippertje voor de tweede keer dit jaar ingeschreven voor NaNoWriMo.Voor wie NaNoWriMo niet kent: het is een wedstrijd die al sinds 1999 bestaat en waarbij deelnemers in een maand tijd een roman schrijven van minimaal 50.000 woorden. Het is begonnen met een paar man in Amerika, maar de laatste jaren doen er wereldwijd via internet zo'n 150.000 deelnemers mee. Steevast haalt ongeveer een derde van de deelnemers de finish. 

Zoals jullie in een vorige post hebben kunnen lezen schrijf ik nu al een tijdje 750 woorden per dag. 50.000 woorden in een maand komt neer op 1.667 woorden per dag, net iets meer dan het dubbele van wat ik normaal schrijf. Het leek mij daarom ook geen punt om me in te schrijven. Totdat ik de mogelijkheid kreeg om 1 november voor drie dagen in de week senior adviseur ICT bij een overheidsdienst te worden, ambtenaar dus. Het leek mij niet opportuun om daarnaast nog een roman te schrijven. De tijdsbelasting is een, maar ik zou daarnaast ook nog eens 750 woorden per dag waardevolle reflectie moeten missen. Omdat ik dat niet zag zitten heb ik mij uitgeschreven voor NaNoWriMo.

Echter, de reflectie is zo waardevol dat ik mij in die reflectie bedacht dat dat boek helemaal geen kwalitatieve roman hoeft te zijn. Sterker nog, als ik er een dagboek van maak geeft het mij de kans om 1.667 woorden per dag te reflecteren. Het resultaat gaat een dagboek worden van een beginnend ambtenaar, met alle bevestigingen, ontkrachtigingen en uitdagingen die hij tegenkomt. Het boek zal nooit gepubliceerd worden, maar de finish van NaNoWriMo gaat gehaald worden. 

Uploaded with ImageShack.us

Vandaag was ik op weg naar een bekijksessie van Lars Ros en Trust your Talent om eens schaamteloos een demo van Google Apps af te kijken. Zoals meestal reis ik ook deze keer weer met het openbaar vervoer. Met de trein naar Amsterdam Bijlmer en verder met lijn 49 naar AC hotel Riverside aan de Gaasperplas. In de bus valt mij op dat bij een van de dakluiken wat druppels vallen. Nu regende het behoorlijk, maar het lijkt mij dat een bus normaal gesproken waterdicht moet zijn. Als goed burger en passagier loop ik naar de chauffeur om daar melding van te maken. Ik was stomverbaasd over zijn reactie:

"Och dat is normaal bij deze bussen, zolang het op deze plaats waar ik zit niet lekt hoeft hij niet terug naar de garage. Kijk daar bij die mevrouw zijn de banken nat en bij die mijnheer ligt een grote plas op de grond. Bedankt voor het melden, ik zal er een notitie van maken, maar verwacht niet dat er iets aan gedaan wordt."

Volgens mij kan ik het deze chauffeur niet kwalijk nemen. Ik neem aan dat hij al regelmatig bij zijn leiding heeft aangegeven dat een bus lek is, maar dat ze er niets mee doen. Een telefoontje naar de klantenservice van de GVB lijkt mij wel op zijn plaats. Het lijkt mij namelijk dat het gemeentelijk vervoersbedrijf graag een goede service aan zijn klanten wil verlenen, zeker wanneer het pijpenstelen regent en de passagier verwacht dat hij in de bus droog zit. Dat telefoontje komt er nog, maar deze anekdote wilde ik vast met jullie delen.

100 dagen geleden ben ik begonnen met het schrijven van 750 woorden per dag op de site 750words.com. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat ik het 100 dagen vol zou houden. Zo'n schrijver ben ik namelijk niet, hoewel ik er natuurlijk aan begonnen ben om een betere schrijver te worden, of in ieder geval beter in het schrijfritme te komen. Of ik een betere schrijver geworden ben weet ik niet. Te beoordelen aan de keren dat de spellingscontrole ingrijpt valt dat wel mee, maar dat zegt natuurlijk niets over de kwaliteit van de inhoud. Aan de kwantiteit is wel het een en ander veranderd. Naast het feit dat ik nu 750 woorden per dag schrijf in een privejournaal ben ik ook meer gaan schrijven in mail, blogs en op andere plaatsen. Het heeft er zelfs toe geleid dat ik me heb ingeschreven voor NaNoWriMo. Dit is een contest waarbij het de bedoeling is om in de maand november een roman te schrijven van minimaal 50.000 woorden, dit betekent 1667 woorden per dag. Voordat ik met 750 woorden begon zou ik nooit aan een degelijke uitdaging begonnen zijn, maar met de ervaring die ik nu in mijn vingers heb is het slechts 2 keer zoveel dan ik normaal schrijf. Toegegeven, het zegt helemaal niets over de kwaliteit en mijn verwachting is dan ook niet al te hoog. Maar het zou best wel eens een mooi manuscript kunnen opleveren dat na bijschaven geschikt is voor publicatie. Of mag je een gratis e-book geen publicatie noemen?