Ik krijg wel eens te horen dat ik een gadgetfreak ben. En ik doe niet mijn best om dat te ontkennen noch bevestigen. Ik kan dat namelijk heel moeilijk over mezelf zeggen. Ieder moet daar maar zijn eigen oordeel in vormen. Het is inderdaad zo dat ik spullen gebruik die het leven en het werk enorm veraangenamen, integreren misschien wel. Maar ik ben zuinig op mijn spullen en doe er daarom altijd lang mee. Zo heb ik bijna 5 jaar een tablet-pc gebruikt. Die weerhield mij ervan om een iPad te kopen. Ik had namelijk al zo'n ding en daarnaast heb ik een iPad mini.

Maar na 5 jaar trouwe dienst begon het ding me aan de ene kant wat te irriteren waar het gaat om snelheid. Aan de andere kant begon de form-factor of eigenlijk meer de interface me te irriteren. Een tablet uit die tijd was eigenlijk gewoon een scherm met een Wacom erop gelegd. Die moest je dan ook altijd met een pennetje bedienen. En omdat ik niet zo'n vlees noch vis machine wilde met zo'n draaibaar scherm heb ik gekozen voor een los toetsenbord. Maar het afgelopen jaar ben ik toch heel wat aan het typen geweest. En om dat te doen ging ik dan meestal toch achter een vaste computer zitten. Voornamelijk omdat een tablet gewoon geen laptop is.

Kiezen voor een iPad was geen optie. De vorm-factor kende ik al en die paar keer dat ik er een geleend heb vond ik het alleen maar een grote iPhone. Ik heb daarom gekozen voor een MacBook. Een serieuze laptop met toetsenbord uit degelijke hardware. Mac OS X is een heerlijk besturingssysteem waar ik de afgelopen jaren al graag op werk. Ik had er alleen nog geen laptop van, omdat ik zuinig ben. Maar nu ik er dan eindelijk een heb realiseer ik me dat ik dat eigenlijk eerder had moeten doen.

We zijn onafscheidelijk en ik merk nu al dat dit mijn productiviteit enorm gaat helpen. Over het apparaat zelf en hoe ik tot de keuze gekomen ben zal ik apart een keer schrijven, maar ik zal vast verklappen dat ik me tijdens het kopen net een vrouw voelde.

Vandaag heb ik een rigoureus besluit genomen. In een poging Twitter weer leuk te vinden heb ik 90% van de mensen die ik volgde ontvolgd. In de afgelopen weken ben ik zelf 6 weken aan het stoeien geweest met een longontsteking. Mijn dochter is er nog steeds mee aan het stoeien. In die periode heb ik de twitter app regelmatig bekeken en begon ineens te begrijpen dat er mensen zijn die een hekel hebben aan Twitter. 

Die mensen die er een hekel aan hebben, hebben het vaak nooit geprobeerd. Velen hebben het idee dat er op Twitter alleen maar onzin gekraaid wordt en dat er vanaf de meest vreemde plekken getwitterd wordt. Nu kan het natuurlijk aan mijn selectie liggen van de mensen die ik volgde, maar ik begon de afgelopen weken dat idee ook wel een beetje te krijgen. Op een gegeven ogenblik was ik meer aan het filteren dan aan het lezen. En gezien de conditie waarin ik verkeerde spoorde dat niet aan om het medium nog leuk te vinden. 

Recent is er een netwerk opgestaan dat gebouwd is op de aanname dat mensen maar een maximum aantal stabiele sociale relaties kunnen hebben. Dit op Dunbar's number gebaseerde netwerk heet Path en begint in populariteit toe te nemen. In Path kan je netwerk maximaal uit 50 mensen bestaan. De bedoeling is dat dit de kwaliteit van de relaties ten goede komt. 

Ik heb de afgelopen tijd de "delete account"-knop regelmatig onder mijn muis gehad, maar kon het door de vele voordelen van Twitter niet over mijn hart verkrijgen. Geïnspireerd door Path ben ik er op gekomen om in mijn eigen Twitter netwerk maximaal 100 mensen te volgen. Het geeft mij de kans om bijna iedere tweet te lezen zonder enorm te hoeven filteren. Het geeft me ook de kans om kwalitatief aan duurzame relaties te werken. Want daar zijn sociale netwerken volgens mij toch voor bedoelt.

Ik weet het, iedereen gebruikt Twitter op zijn eigen manier. Ik voorlopig op deze. Om dit voor elkaar te krijgen heb ik vandaag bijna 600 mensen ontvolgd. Dit is niets persoonlijks en het kan zijn dat ik er een paar teveel ontvolgd heb. Als je daarbij zit en je vindt dat ik je onterecht ontvolgd heb, laat het me dan weten. Binnen de door mijzelf gestelde 100 kan ik je altijd weer gaan volgen. 

Na een paar uur op deze manier gewerkt te hebben merk ik al dat het een goede stap geweest is. Ik lees weer helemaal mee op Twitter!